Flabofski Flaneert...

Alain Rinckhout (32) is niet zomaar iemand die zich heeft ingeschreven voor Lama Gezocht. Hij doet namelijk al zo’n twintig jaar aan improvisatietheater. Hij acteert in impro-gezelschap Quicksilver, oefent nu voor Echafaudages en heeft in de Vlaamse versie van de Lama’s, Onvoorziene Omstandigheden, gespeeld. Daar heeft hij één seizoen meegedraaid, nadat hij ook al negen jaar bij de Belgische Improvisatieliga heeft gespeeld. En misschien dat sommigen hem nog kennen van het VTM-programma Koen & The Gang.

Geen toneelgroentje dus. Maar hoe heeft Alain toch ontdekt dat hij talent heeft voor het theaterwerk? “Acteren is een gave die me is doorgegeven door mijn grootmoeder zaliger, een dame met wie ik een zeer bijzondere band had. Het is ook mijn geschenk aan de wereld; ik bedoel hiermee dat het een eer is mensen te kunnen ontroeren of te doen lachen.” En dat heeft Alain dan ook zeker gedaan de afgelopen weken. Al vroeg ontdekte de vierkoppige jury het talent van Alain en wisten de drie heren en dame dat ze deze Belg niet zomaar moesten laten gaan. Maar zoals wel vaker het geval is, was ook in het geval van Alain het begin best moeilijk. Hij had niet alleen 170 kilometer moeten afleggen voor de audities, hij moest ook nog eens vijf uur wachten. “Om dan enkele minuten te knallen tussen een paar duizend opgefokte mensen, die denken dat impro gemakkelijk is omdat ze grappig zijn aan de bar of op feestje. Een rare situatie waarbij ik toch een aantal keer op het punt heb gestaan om af te haken. Dus... lang leve de doorzetters!”

En zoals we in de eerste afleveringen hebben kunnen zien, zaten er inderdaad héél wat opgefokte mensen tussen die dachten dat ze grappig waren. Alain voelde zich dan ook niet helemaal thuis tussen al die drukke ‘Ollanders’: “Ik was letterlijk de vreemde eend in de improvijver. En eigenlijk ook Ad-Just: hij was de meest rustige van al die Ollanders. En echt waar, toen ik zijn auditie zag, wist ik dat hij mijn grootste concurrent zou worden! Maar ik gun het hem van harte, want hij is een echte supergast, op en naast het podium. Ik ben fan van Ad-Just!”

“Ik besefte ook dat ik een ouwe vos ben geworden in de improwereld. Maar ik vond het leuk om mijn ervaring te delen, vooral met Rebecca, Eddy en Rob. Geërgerd heb ik me niet echt, maar zoals je zag tijdens de bonte avond, heb ik me soms teveel weggecijferd voor de groep en is dat me misschien naar het einde toe fataal geworden.”

De Lama’s zijn te zien op Nederland 3 en dat is te zien vanuit België. Toch was Alain niet echt bekend met het programma. Alhoewel...
“Ik had slechts een halve best-of-aflevering gezien, maar ik had het format al eens gedaan op de Vlaamse televisie en dacht, ‘Goh, lijkt me leuk nog eens te doen!’”

Alain heeft als finalist ook even mogen spelen met de huidige Lama’s: Ruben Nicolai, Ruben van der Meer en opperlama Tijl Beckand. Maar past iemand die door de jury omschreven werd als een ‘bescheiden jongen’ wel bij een programma dat vol zit met snelle en vaak aan seks gerelateerde grappen? “Nadat ik met ze heb gespeeld, is mijn waardering voor ze gestegen. Ze zijn in het echt even knettergek als op de buis. Ze zijn een hecht team, en dat maakt dat je alles uit de kast moet halen om niet weggeblazen te worden. De snelle humor vind ik ook leuk, de seksgrappen ben ik ontgroeid en die bescheidenheid zit me nu eenmaal in de genen.”

De mensen die de finale hebben gezien en ook goed hebben opgelet op het einde, zagen Alain een belgebaar (een bel-gebaar hè, geen Belge-baar, red.) maken richting Ruben Nicolai, die overigens opgroeide in België. Het leek er dus op dat hij heel wat ervaringen of interessante gesprekken met hen heeft uitgewisseld. Alain licht het toe: “Er was niet zoveel tijd en er was veel drukte met de voorbereidingen voor het hele live-circus om elkaar beter te kunnen leren kennen. Ik denk wel dat ik hun respect verdiend heb. En zoals ik al zei: ze zijn gewoon knettergek en supergrappig. Dat ‘we bellen nog’-gebaar was gewoon een grapje hoor, maar Ruben Nicolai is wel mijn favoriet!”

Meedoen in een programma dat zoveel fans van De Lama’s trekt, vraagt er natuurlijk om ondervraagd te worden door journalisten en besproken te worden op internetfora. Alain was daar aangenaam door verrast. “Ik was verrast dat zoveel kranten me opbelden voor een interview; het is blijkbaar een eigen leven gaan leiden. Over de belangstelling op het internet weet ik het niet zo goed, er circuleren wel een hoop foto’s van mij. En er heeft een Vlaams meisje zelfs een fansite voor me gemaakt, omdat ze het erg vond dat Rob en Ad-Just er al één hadden en ik niet. Bij dezen: nogmaals bedankt, Lisa!
(De echte Alain-fans weten natuurlijk dat het over deze fansite gaat.)

Lama is Alain uiteindelijk jammer genoeg niet geworden, maar een logisch vervolg zou zijn dat hij alsnog een job krijgt aangeboden, al dan niet bij jongerenzender BNN. “Tsja, dat weet ik niet, als er interesse is graag. En het project moet me natuurlijk ook liggen.” Maar men hoeft niet bang te zijn dat Alain nu met een pruillip thuis werkloos zit te zijn: “Momenteel heb ik een contract voor drie maanden bij een theatergezelschap, maar meestal werk ik freelance en dat zijn dan dagjobs of festivals. Een echt vaste job heb ik dus niet en dat vind ik goed, want ik hou van afwisseling. Of ik hierdoor makkelijker aan een baan geraak, zal de toekomst uitwijzen. Maar maak je geen zorgen, ik verdien al 12 jaar het zout op mijn patatten als acteur.”

Zoals eerder al werd vermeld, is Alain een man met veel theaterervaring. Je zou je dus kunnen afvragen wat iemand met zoveel ervaring heeft te zoeken in een ‘simpel’ ogend programma als De Lama’s. “Het was gewoon voor de fun en als je daarmee dan nog wat verdient, is dat reuze! Het oogt simpel, De Lama’s, maar dat is het echt niet. Vraag maar aan die paar duizend afvallers! Als je goed bent in iets lijkt dat makkelijk, maar vergeet niet dat er naast talent ook keihard getraind moet worden en de nodige analyses, van wat werkt en wat niet werkt, moeten worden gemaakt.”

In de finale van Lama Gezocht gaf Alain een prachtige Hans Teeuwen-imitatie weg. Daarmee werd ook meteen duidelijk dat hij niet onbekend is met het werk van deze, sinds een jaar gestopte, cabaretier. “Ik vind Hans Teeuwen geniaal. Voor mij hoeft hij zelfs niet zo grof te zijn want die man heeft zo’n uitzonderlijke gave. In België hebben we niet zo’n cabaretcultuur, daarom dat al onze talenten het in Holland zoeken. Bij jullie krijgen ze een kans. Er is beterschap, maar bij ons loopt dat allemaal zo traag!”

Ook andere grote Nederlandse komieken kunnen zijn goedkeuring krijgen. “Mijn grote voorbeelden zijn in de eerste plaats Toon Hermans en Wim Sonneveld en als kind André van Duin. Later zijn daar Hans Teeuwen en de heren van Jiskefet bijgekomen. Nu zou ik graag Theo Maassen eens aan het werk willen zien. Daarnaast heeft de Engelse humor, met Monty Python voorop natuurlijk, ook een zeer grote invloed op me gehad.”
Nog Belgische voorbeelden, Alain? “Zoals bij alle Vlamingen, Urbanus natuurlijk!”

Persoonlijk zie ik, Flabofski, 'De Belg' graag nog eens terug als cabaretier met een onemanshow. Zelf ziet hij dat ook wel zitten. “Dat is nog een droom van me en dat zal gebeuren de dag dat ik me daar klaar voor acht. Ik wil eerst nog wat rijpen. Of zoals ze bij ons zeggen: ‘Geduld is een schone deugd’.”

Om dit interview in stijl af te sluiten, hadden we het liefst een zo recent mogelijke foto van Alain himself toegestuurd gekregen, maar ik kreeg te horen dat hij een echte cyber-analfabeet is die al moeite heeft met mailen. Maar gelukkig schiet hij me wel te hulp: “Jullie mogen gerust een rondvliegende foto van mij gebruiken. Er is er zelfs eentje in mijn nakie! En die heeft al heel wat stof doen opwaaien! Wie zoekt die vindt!”

En aangezien ík geen cyber-analfabeet ben, is het voor mij een koud kunstje om die foto op te sporen en hier te posten om zo het interview, alsnog, in stijl af te sluiten:

Alain, vanaf hier: hartstikke bedankt dat je je tijd wilde vrijmaken voor ons! En hopelijk kunnen wij Nederlanders in de toekomst nog heel wat van je verwachten!

In je show pak je vooral Guido Weijers aan. De verpersoonlijking van
bagger?

Hij is toevallig de pineut. Heeft met het rijmschema te
maken. Ik heb niks tegen hem, maar vind het wel heel merkwaardig dat mensen die
goeie dingen maken - Bert Klunder, Jeroen van Merwijk, Maarten van Roozendaal -
aangewezen zijn op kleine zalen of zelfs moeten uitkijken dat ze niet van de
markt worden gedrukt door de commerciële bende, terwijl bij iemand als Guido
Wijers, die zijn materiaal bij elkaar jat, die één talent heeft en dat is
zichzelf verkopen, de zalen ook nog vol zitten, voornamelijk met pubers die niet
beter weten.

Ik kwam hem laatst tegen. “Ik hoor dat jij reclame voor me
maakt”, zei hij. Ik heb uitgelegd wat ik precies zeg in mijn programma en hem
uitgenodigd. Maar ik denk niet dat hij komt. Veel te veel met zichzelf
bezig.

Hier nog een stuk uit de Volkskrant over dit hele gebeuren.

Natuurlijk kun je er niet aan ontkomen dat cabaretiers zich door iets of, nog belangrijker, door iemand laten inspireren tot het maken van leuke grappen. Zo is vaak in shows van Hans Teeuwen te zien dat hij niet onbekend is met het materiaal van komiek Andy Kaufman. Maar die geeft er tenminste een hele eigen draai aan.

En dat is niet het geval bij mensen als Guido Weijers. En volgens mij slaat Kees Torn precies de spijker op z'n kop door te zeggen dat mensen als Guido Weijers -en in Amerika zijn equivalent Dane Cook- gehaaide 'marketingmannetjes' met gejatte grappen zijn die hun publiek vooral moeten zoeken onder de 'pubers die niet beter weten'.

En misschien dat je niet begrijpt wat er zo erg is aan het jatten van grappen (“Iedereen doet het toch!!”), maar lees dan even dit stukje van de eerder genoemde Joe Rogan:

It's hard to come up with material. It takes a lot of work, a lot of rewriting,
sometimes an approach bombs and you have to rethink it, and often it's a long
process until you get to a finished product.
Now, occasionally a joke will
come to you in full form, but for the most part it's just an idea that can
become a great bit with some work.
Now, when you work hard on a bit and
polish and craft it, and then someone just disrespects the whole process, steps
in, steals it and performs it as his own, that's a pretty intense creative
violation.
I've been in the back of a club while a guy was onstage doing one
of my bits and believe me that's a shitty fucking feeling. It's like watching
your girlfriend getting fucked onstage by a liar while the whole audience
cheers.

Amen to that.

Posted by Flabofski at 14:00 | Permalink | Comments | links to this post